آل عمران ٦٢

از الکتاب
کپی متن آیه
إِنَ‌ هٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ‌ الْحَقُ‌ وَ مَا مِنْ‌ إِلٰهٍ‌ إِلاَّ اللَّهُ‌ وَ إِنَ‌ اللَّهَ‌ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ‌

ترجمه

این همان سرگذشتِ واقعی (مسیح) است. (و ادعاهایی همچون الوهیّت او، یا فرزند خدا بودنش، بی‌اساس است.) و هیچ معبودی، جز خداوند یگانه نیست؛ و خداوند توانا و حکیم است.

ترتیل:
ترجمه:
آل عمران ٦١ آیه ٦٢ آل عمران ٦٣
سوره : سوره آل عمران
نزول : ٢ هجرت
اطلاعات آماری
تعداد کلمات : ١٧
تعداد حروف :

معنی کلمات و عبارات

«هُوَ الْقَصَصُ»: (هُوَ) ضمیر فصل است و (قَصَص) خبر (إِنَّ).

آیات مرتبط (تعداد ریشه‌های مشترک)

نزول

محل نزول:

اين آيه در همچون ديگر آيات سوره آل عمران در مدينه بر پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله نازل گرديده است. [۱]

شأن نزول:[۲]

در دنباله موضوع مباهله كه در آيات قبل ذكر شده، پيامبر فرمود: سوگند به ذات پروردگار كه جان و تن من در دست قدرت اوست. عذاب خداوند براى اهل نجران نزديك بود و اگر مباهله انجام مى گرفت و مسيحيان نفرين مي‌شدند، هر آينه به صورت‌هاى گوناگون مسخ مي‌شدند و به استيصال و بيچارگى عجيبى گرفتار مى گرديدند و حتى تا يك سال نيز دوام نكرده و همه نابود مي‌شده و به هلاكت مي‌رسيدند سپس اين آيه نازل گرديد.[۳]

تفسیر


نکات آیه

۱ - تنها آنچه در قرآن درباره حضرت عیسى (ع) بیان شد، حق است; نه آنچه مسیحیان مى پندارند. (انّ هذا لهو القصص الحق) حَصر، از ضمیر فصل استفاده شده و قصر در این جمله، قصر قلب است.

۲ - هر داستانى درباره پیامبران که منافى با توحید باشد، ساختگى و باطل است. (انّ هذا لهو القصص الحق و ما من اله الا اللّه) نفى شرک که از جمله «و ما من اله الا اللّه» استفاده مى شود، بیان علّتى براى دروغ بودن ادعاهاى نصارا در مورد عیسى (ع) است و ملاکى براى همه داستانهاى مربوط به پیامبران خواهد بود.

۳ - نفى الوهیّت غیر خدا (و ما من اله الا اللّه)

۴ - نفى الوهیّت از حضرت مسیح (انّ مثل عیسى عند اللّه کمثل ادم خلقه من تراب ... و ما من اله الا اللّه)

۵ - الوهیّت، تنها از آن خداوند است. (و ما من اله الا اللّه)

۶ - مسیحیان مدّعى الوهیّت حضرت عیسى (ع)، و تخطئه آن از سوى خداوند (ان مثل عیسى عند اللّه کمثل ادم خلقه من تراب ... و ما من اله الا اللّه) جمله «و ما من اله الا اللّه» که بیانگر تخصیص الوهیت به خداوند است، به قرینه آیات قبل، تعریض به مسیحیان است.

۷ - خداوند، «عزیز» و «حکیم» است. (و انّ اللّه لهو العزیز الحکیم)

۸ - انحصار عزّت و حکمت به خداوند (و انّ اللّه لهو العزیز الحکیم)

۹ - عزیزى که حکیم باشد، تنها خداوند است. (و انّ اللّه لهو العزیز الحکیم) بنابراینکه «حکیم»، صفت «عزیز» باشد; بر این اساس، آن عزیزى که حکیم هم باشد، تنها خداوند است.

۱۰ - عزّت و حکمت مطلق، معیار الوهیّت است. (و ما من اله الا اللّه و انّ اللّه لهو العزیز الحکیم) جمله «و ان الله ... »، تعلیلى براى «ما من اله ... » است.

موضوعات مرتبط

  • اسماء و صفات: حکیم ۷، ۸، ۹ ; عزیز ۷، ۸، ۹
  • الوهیّت: ملاکهاى الوهیّت ۱۰
  • انبیا: تاریخ انبیا ۲
  • توحید: ۲ توحید ذاتى ۳، ۵
  • حکمت: ۱۰
  • شرک: نفى شرک ۳، ۴
  • عزّت: ۱۰
  • عقیده: عقیده باطل ۲ ; ملاکهاى درستى عقیده ۲
  • عیسى (ع): ۱، ۴ عیسى (ع) و مسیحیان ۶
  • قرآن: قصص قرآن ۱
  • مسیحیان: ۶ عقاید مسیحیان ۱، ۶

منابع

  1. طبرسي، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌۲، ص ۶۹۳.
  2. محمدباقر محقق،‌ نمونه بينات در شأن نزول آيات از نظر شيخ طوسي و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص ۱۲..
  3. تفاسير برهان و ثعلبى.